Annemisin’in muhteşem yazarı Gülay Horlu’nun hamilelik hikayesinde 23. haftadayız...

12 Ocak 2015 tarihi itibariyle 23. haftamızı da yaşamaya başladık. Ne tuhaf bir şey gün sayıyorum. Tarihlerin hiç bir zaman bu kadar çok farkında değildim. Zaman geçmek bilmiyor. Bir an önce melek kızıma, pamuk prensesime kavuşmak istiyorum ve can atıyorum. Bu hafta iki tanıdık aynı gün doğum yapıp mucizelerine kavuştular. Biri kız biri erkek melek dünyaya getirdi. Umarım sağlıklı, mutlu, huzurlu ve hayatı seven birer birey olurlar. Pelin’im bu hafta biraz az hareketliydi ta ki haftanın sonuna gelene kadar. Sonra bir tekmeler bir hareketlenmeler sormayın. Hatta öyle bir sert hareketler yapıyor ki bazen olduğum yerde sarsılıyorum.

Bu hafta patronumuzun doğum günü sebebiyle iş yerindekilerle kutlama yapmaya gittik. İstanbul’un güzel rakı balık muhabbeti yapılan mekanlarının olduğu Nevizade’de bir mekana gittik. Bu, kızımla beraber ilk alkollü bir mekanda bulunma anımız. Daha önce ev ortamında alkol içilirken bulundum fakat dışarıda ilk. Diğerlerinin çoğu alkol alırken ben alkol alamamanın verdiği hafif özlem ama kızımın varlığının ağır basan gururuyla su ile geceyi geçirdim. Çok da güzel yiyecekler yedik bebeğimle. Yarasın!!:)) Bir de ilk kez alkol almadan çok rahat bir şekilde masamıza gelen müzisyenlerin çalgılarına oynayarak eşlik ettik kızımla beraber. Başka kişilerin gebelik haftalarını okurken denk gelmiştim, bebekler anne karnındayken, anneleri dans edince müziği ve hareketi hissederek çok rahatlıyormuş. Ve tabi ki kontrollü hareket her daim faydalı bir şey. O yüzden kalktım ve bebeğin keyif aldığını düşünerek ben de keyifle oynadım. Çok çok özlemişim dans etmeyi.

Bebek beklemek, çok tuhaf bir süreç. Onun için yaşadığınızı hissediyorsunuz ve her anınızda aklınızda bebeğiniz var. Bir an olsun onu unuttuğum olmadı. Yürürken, konuşurken, yemek yerken, uzanırken her daim bebeğim içimde, aklımda. Hayatıma tamamiyle eşlik ediyor. Annelik nasıl yüce bir duyguymuş. Anne adayıyken bile o yüce duyguyu anlamaya başladım. Kim bilir onu kucağıma aldığımda neler hissedeceğim?

Bu duyguları yaşarken tabi ona bir şey olacak kaygısını da yaşıyorum çok derinden. Bir kaç gündür karnımda kasılmalar ve ağrı var. Erken doğum aklıma geliyor, o yüzden kaygılanıyorum arada ama kendimi sakinleştirmeye ve o düşünceden uzaklaştırmaya çalışıyorum. Doktor kontrolümüze bir hafta kaldı. Her şeyin yolunda gittiğini duymaya ve görmeye ihtiyaç duyuyorum. O yüzden bu haftanın bir an önce bitmesini istiyorum. Umarım haftaya kadar sıkıntılı bir durum olmadan 24. haftamızda sağlıkla sıhhatle burada oluruz.