Hamileliğimde taş bile düşürdüm!

Bir ay evvelki incelemelerde tiroidle alakalı bir husus orataya çıkmış ve tam da ameliyat günü kararlaştırıldığı akşam hamile olduğumu öğrenince doğru düzgün sevinememiştim bile. Ya ameliyat sırasında bebeğe birşey olursa, ya bebeği aldırmak gerekirse gibi kötü şeyler geliyordu aklıma. Fakat doktorum bir biopsi yapılır, ameliyat gerekirse düşük riskinin geçtiği 4. aydan sonra ve erken doğum riskinin başladığı 6. aydan önce ameliyatın yapılacağını söylediğinde biraz da olsa rahatlamıştım.

Eve gittiğimde bilgisayarı açmış ve Taha suresini okumuştum. Oğlum olursa ismi Taha olacaktı. Dua etmeye başlamıştım; umarım ne başım ağrır ne de nezle olurum diye. En fazla içim bulanır diye düşünmüştüm. Daha kötü bir şey olacağı hiç aklımdan geçmemişti. Bebeğim karnımda 6 haftalıkken biopsiye girdiğimde elimi karnımdan indiremiyordum, sanki iğne boynuma girdiğinde bebeğe bişey olmasın diye tutuyordum. Çok şükür sonuçlar temiz çıktığında ve 4.ayda kontrole gittiğimde belki ameliyat bile gerekmeyeceğini duyduğumda rahatlamıştım. Hakikaten de 4.aydaki kontrolde, önceden görünen şey ortadan kalkmış ve hormonlarla ilgili geçici birşey olduğu ortaya çıkmıştı yani ameliyat gereği ortadan kalkmıştı.

Gerçekten 3 ay boyunca ciddi bulantılardan sonra 6. aya kadar inanılmaz bir enerji gelmişti. Her sabah yürüyüş yapıyor, işe gidiyor, sağlıklı besleniyor ve kendime çok iyi bakıyordum. 9 ay ne nezle olmuş ne baş ağrısı çekmemiştim. Ancak 7. ayda yediğim bayat bir dondurma sonucu zehirlenmiş 1 haftada 2 kilo vermiş çok su kaybetmiş ve vücut dengemi bozmuştum. Zehirlenmem geçmiş fakat bu sefer de karnımın sol tarafına geceleri inanılmaz bir ağrı girmeye başlamıştı. Yapılan tahlillerde maalesef taş tesbit edilmişti. Artık 8. aydaydık ve oldukça kocaman bir göbekle, arkamda 3 yastıkla dahi zor yatıyor sabaha karşı ağrıdan ağladığım bir gün acile gidip, bir gece de hastanede kalmıştım.

Erken doğum ihtimaline karşı iğne teklif ettiler bebek doğduğunda ciğerleri açılsın diye fakat o sırada yurtdışında seminerde olan doktorum kabul etmediği için yapılmadı. Serum damarları açmış ve taşı yerinden oynatmıştı fakat bir türlü düşmek bilmiyordu. 12. güne gelmiştik ve ağlarken yanımdakilere  "hakkınızı helal edin, ölüp rahatlayayım, bu ağrı çekilmez bir şeymiş" dediğim dahi oldu! 1 aydır korkudan yürüyüş bile yapamıyor akşam yatakta, gündüz koltukta yatıyor, nitekim harika geçen 7 ayın bin katı beter günler geçiriyordum. Ağrıyı alacak ilaç ve tedavileri bebek zarar görmesin diye kabul etmiyordum. Fakat ağrıdan öleceğimi sandığım bir gün evde serumla novalgin iğne yapıldı ve vücut belki de düşük tansiyonlu olduğum için, aşırı tepki verdi ve inanılmaz bir titremeye girdim.

Bu dönemde halimi gören annem 3 kilo vermişti ve "herkes kendi yavrusuna korkar" demişti. O beni düşünüyordu, ben bebeğimi. Ertesi gün taş düştü. Tam 13 gün çektiğim ağrının sebebi 3 milimcik minicik bir taştı fotoğrafını çekip albümüme koydum. Limonata ve alkolsüz biranın her gün içildiğinde taşı engellediğini bu dönemde öğrendim. 39. haftada Taha'yı sağlıkla kucağıma aldım... Annemi hamile olduğum anda anlamaya başladım, o andan itibaren başıma geleceklerde kendimi değil bebeğimi düşünüyordum.

Tüm anne adaylarına sağlıklı hamilelikler ve rahat doğumlar dilerim...

Benim hikayem size güç versin, hiç korkmayın doğanın gücüne inanın...


kişi tarafından beğenildi      614 kez okundu
  • Yorumlar(0)

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share