40 yaşındayım ve tam 18 yıldır anneyim aslında şimdiki nesle göre erken anne oldum, ama kendimi şanslı hissediyorum. Onlarla büyümek, öğrenmek, hata yapmak, tecrübe edinmek büyük bir yetenek bence. Benim için, küçük kızımla yaşadıklarım inanılmaz yorucu oldu. Çok hareketli bir çocuktu, asla oturmayan sürekli hareket halindeydi. Sürekli peşinden koşturan küçük minnoşumla baş edemeyeceğimi, pes edeceğimi düşünürdüm. Sabahın kör saatinde kalkar, acaba bugün anneme ne sürpriz hazırlasam diye düşünürdü. 

Her yeni güne uyandığımda yeni bir sürpriz, inanilmaz!! Birgün mutfak dolaplarının içinde, ertesi gün televizyonun üstünde ya da elinde deterjan kutusu onu yere dökmekle meşgulken bulurdum onu. Hiçbir şey yapmasa duvarları boyar ya da uyurken benim yüzümü boyardı minnoş. Hergün yeni bir macera! Asla oturarak çay içemedim, hep ayakta ve mutfaktaydım. O artık büyüdüğü halde bu alışkanlığımı bırakmam uzun sürdü. Bazen yemek yediğimi unutup tekrar yemek yerdim. Uyku! En zoru oydu, sabah erkenden kalkmak of çok zordu. Beş dakika fazladan uyumak büyük lükstü. Hic derin ve deliksiz bir uyku çekmedim hep tetikte, acaba  şimdi ne yapacak fikri hep beynimdeydi.

Şimdi büyüdü, onu çok seviyorum. Hala sorunlarımız var ama sevgiyle hepsinin üstesinden gelebiliyoruz şükür.