Anneme Mektup

Anne olunca anlarsın dedikleri var ya, işte onu yaşıyorum ben hikâyemde.

Masalımın başkahramanı annem olsa da, küçüklük anılarımda hep bir eksikliği var anneciğimin! Daha 4 aylıkken ondan uzak kalmaya başladım ben. Sabah işe giderken koştur koştur beni kreşe bırakması, tam annemle zaman geçirecekken uyku saatinin gelmesi, okullar tatil olduğunda arkadaşlarım anneleriyle beraberken, benim tatilimin büyükanneler yanında olması, veli toplantılarında herkes annesi yanında otururken benim babamın yanında oturmam gibi kayıp zamanlarım var ona dair.

Tabii hep özlem dolu değil, doya doya geçen zamanlarım da oldu onunla. Parklar bilir benim annemle gezmelerimi, uykusundan çalıp bana anlattığı masalları hala dillendirebilirim, Adile Teyze kasetçalarda konuşurken bana yemek yedirişlerini, Barış Abi'yi izlerken şarkılara eşlik edişimizi de. Kıyafetlerini ve ayakkabılarını giyip ona şov yapmışlığım, makyaj malzemelerini kullanıp her yerimi batırmışlığım ve onu bayana kadar evcilik oynatmışlığım da çoktur.

Benim annemin söylemleri de tanıdık gelir size. Onu dinlemezsem taş olacağımı, yaramazlık yaparsam Allah babanın çok kızacağını, her barbie bebek istediğimde paramız yok deyişini, yemeğimi yemezsem hep çocuk kalacağımı, onsuz bir yerlere kaçarsam öcülerin geleceğini, kötü bir şey söylersem ağzıma biber süreceğini, onun sözünü neden dinlemek zorunda olduğuma karşılık, büyüyünce anlarsın diye başlayan cümlelerini.

Uyusunda büyüsün derdin ya hep, sanırım ben artık büyüdüm annem! Artık benimde başka bedende atan bir kalbim var, benimde kollarım birinin ilk kundağı oldu. Burnumun direğinin neresi olduğunu daha iyi biliyorum, küçük bir varlığın, benim nasıl en zayıf noktam olduğunu da, insan yetiştirmenin kutsallığını, bedenimin yorulmadan günü geçirmesini, birine asla kızamamayı ve yüreğimin gerçek anlamda nasıl ağzıma geleceğini de iyi biliyorum. Senin sevginle, sütünle, emeğinle, dualarınla; ben artık büyüdüm anne! Şimdi ben, başkasının pelerinsiz süper kahramanıyım, sırtını yasladığı koca bir dağ, bakışlarla sadece sevgi ve şefkat akıtan bir şelaleyim. Küçük bir dokunuş, ufak bir öpücükle iyileştiren merhemim, yorgun ama küllerinden her gün doğarak her daim güçle çalışan ve tek görevi Allah’ın verdiği mucizeye bakmak olan işçiyim. 

Ben artık senim.

Tam da seni anladığım yerde ve senin hislerinleyim.

Ben de bir anneyim!...


kişi tarafından beğenildi      7211 kez okundu
  • Yorumlar(0)

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share