Sen Benim Mucizemsin ANNEM

Bu bizim ailemizin hazin bir son ile biten değil, mutlulukla yeniden başlayan en özel hikayesi...

Allahım onu bize "12 Aralık 2007" gecesi yeniden bağışladı ve biz aile olarak o gün yeniden doğduk.

Bundan taa 23 sene önce, ben 4 yaşımdayken geldi buldu o lanet hastalık seni ANNECİM.

Bir ay evdeysen 1 ay hastanede yattın. Bense sensiz, bir çok sabaha uyandım. Okuluma sensiz gittim, toplantılarımda sen yoktun, karnemi alırken yoktun, ben sokakta düşüp anne diye ağladığımda yoktun, üzerim kirlendiğinde yıkayacak sen, ağladığımda başımı okşayacak ellerin yoktu.

O günleri dün gibi hatırlarım.

Hastaneye yatırdıkları gün evde üzerinden çıkardığın kıyafetleri, sen taburcu olana kadar yıkatmazdım. Atletini alır elime, içime çeke çeke koklardım.

Sonra biraz daha büyüdüm, 11-12 yaşında yemekleri ütüleri, bir bir yapmayı öğrendim. Sense zaman geçtikçe iyice kötüleştin.

Bense daha da büyüdüm.

Liseye başladım.

Artık daha sık hastanede yatıyordun.

Ben, hem yanında kalıp, hem okula gidiyordum. Bu hastalık seni iyice bitirmeye başlamıştı.

Bir gece ders çalışırken geldin odama, benim dolabımdaki bütün kıyafetleri biranda yere indirdin, şaşırdım o an!

"Ne oluyor anne?" dediğimde çok dağılmış "toparlayacağım" dedin.

Halbuki dağınık değildi, ertesi gün oldu yüzüme anlamsızca boş boş bakıyordun, sonra birden lavaboya gidecekken balkona çıktığını gördüm ve orayı lavabo zannettiğini anladığımda neler yaşadığımı tahmin bile edemezdin.

Evet bilincini kaybetmiştin.

Dün geceden beri böyleydin ve ben bunu o an farketmiştim.

Hemen doktoruna gittik ve hiç duymak istemediğimiz o cümleleri duyduk. Karaciğeri artık tükenmişti.Bunlar son evrelerdi, bundan sonra sık sık ağır bilinç kayıpları yaşayacaktı.

Ve organ nakili gerçekleşmezse onu kaybedecektim.

İşte o an bunları duyduğumda senden önce ben ölmek istedim, o an onu duyacağıma kıyamet kopsaydı dedim. O an ben bir daha, bir daha, bir daha büyüdüm anne!
Çünkü artık bana daha çok ihtiyacın vardı...Artık organ nakli sırasında en baştaydın ve bir an önce bu operasyonu olman gerekiyordu.

Her gece ellerimi açıp dua ettim,

Allah'ım seni önce bana bağışlasın diye. Çünkü bu kadar erken annesiz kalmaya hiç hazır değildim. 

Bunu kaldıramazdım.

Bir gece saat 2 civarları namaz kıldım, bitirdim ve gene ellerimi açıp tam dua edecekken ev telefonu çaldı bir anda, annem odama koştu;

Dilara kadavradan karaciğer bağışı yapan bir aile varmış, hemen hastaneye çağrıyorlar dedi.

O an benim ellerim duada, ağlamaktan kendimi alamadım. Şükürler olsun ki sonunda beklediğimiz haber gelmişti.  Çantalarımızı hazırladık, çıktık evden.

Gece 4 te hemen operasyona aldılar seni. Ameliyathanenin kapısında sadece dua ediyordum ve şaşkındım. Yıllardır bu haberi bekliyorduk, ben ise hala inanamıyordum  annemin kurtulacağına.

O gece annemle birlikte 2,5 yaşında minicik bir can daha girdi operasyona.

Bağışlanan karaciğerin %60 lık kısmı anneme, diğer yarısı o minicik bedene nakil edilecekti.
Ben dualarla, gözyaşıyla sabahı sabah ettim 8 saat sonra öğlen 12 de çıktın operasyondan.

Seni görmek için can atıyordum, doktorlar gayet iyi diyordu inanamıyordum, gözlerimle görmeliydim.

Akşama doğru hemşire, "gel bakalım, sen çok ağladın, ilk sen gör" dedi.

Giyindim girdim yoğun bakıma.

Annemin yüzünü gördüğümde inanamadım, yaşadığım şok tarifsizdi, şaşkındım!

Yıllardır yüzünde yer etmiş o solgun sarı ifade, morarmış, çökmüş göz altları gitmiş. Yerine bu kadar kısa sürede, daha organ naklinin ilk gününde kıpkırmızı yanaklar, parlayan gözler gelmişti. Ve ufak bir tebessüm ile gülümsüyordu karşımda.

Ağlıyordum, annemi öpmek, öpmek, öpmek istiyordum sadece.

O an organı bağışlayan o muhteşem aileye, bir kez daha tüm kalbimle dua ettim.
O kadar büyük minnet duygum vardı ki kendilerine, anlatamam. 

Sayelerinde anneme kavuşmuştum, sayelerinde annemi böyle görebilmiştim. Sonrası malum annem yavaş yavaş iyileşti. Tam 6 ay boyunca resmen fanusta gibi, yanına kimseyi almadan, ona bir bebekten daha hassas baktım.

Şükürler olsun ki annem bu süreci de direnciyle atlatmıştı.

Vee artık aradan tam 10 yıl geçti...

Peki şimdi ne mi oldu?

Anneme bu canı bağışlayan, bize annemi yeniden armağan eden o yüce gönüllü insanlar sayesinde ben anneme kavuştum.

Bir daha sadece kontrolleri için hastane kapısını çalar olduk.

Peki annem neleri mi gördü?

Ben büyüdüm, üniversiteyi bitirdim, mezun olduğum günü gördü.

İş hayatına atıldım, bir bir başarılarımı gördü.

Evlendim, kurduğumuz bu güzel aileyi gördü.

Huzurumuzu, en önemlisi de Yuvamdaki en büyük mutluluğumuz olan TORUN sevgisini gördü ve tattı.

Bize bugünleri gösteren Allahıma binlerce kez şükürler olsun.

Bu bizim ailece sınavımız oldu.

Ve biz en önemlisi bu sınavdan aile olmak ne demek onu öğrenerek çıktık.

Birlik ne demek onu öğrendik.
Ne yaşarsak yaşayalım, bu aileyi yıkmayacağını gördük.

Benim bugünkü güçlü yuvamın, mutlu yuvamın temelleri sizinle atıldı.

Sizden öğrendiğim sevgi ve bağ İle biraradayız.

Allahım bizi bir daha böyle acılarla sınamasın.

Bir daha hiç tanışmayalım böylesine kötü günlerle.

Ama sen ANNEM, sen bir ömür yanımızda, yanıbaşımızda ol.

Sensiz hep eksik kalırız.

Sensiz hep bir yanım boş kalır.

Seni çok seviyoruz annecim.

Dünyanın En Güzel Gülen, Hep Gülen Kadını İyi ki Senin Evladınım.

İyiki Yeniden Doğdun Muhteşem.

Güçlü Kadın. "ANNELER GÜNÜN KUTLU, MUTLU OLSUN ANNEM"

#gizemzor


kişi tarafından beğenildi      1080 kez okundu
  • Yorumlar(3)
  • Gamze Çevik

    10.05.2017 10:55

    Rabbim bir daha acı yaşatmasın tatlim

    Sevim çetinkaya

    09.05.2017 22:42

    Muhteşem... annenize çok geçmiş olsun

    Aydan Can

    09.05.2017 20:23

    gözlerim doldu. <3

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share