Yetişkinler için de ayni şey geçerli olsa da, çocukla iletişimde çok daha önemli bir hata, 'sen dili'. Yani konuşurken karşıdakine 'senin yüzünden' , 'ne yaptın sen', belki bazen 'salak mısın?','aptal mısın?' gibi sözler söylemek,'sen dili' oluyor ve maalesef hiç de iyi olmuyor.

Karşımızdaki kişi çocuk olunca ve yaptığı hatalar karşısında -ki bunlar çoğunlukla istemeden oluyor- sen dili kullanılınca, çocuk o sözlerin davranışa değil de kendisine söylendiğini düşünüyor. Öfkeleniyor, suçluluk duyuyor, yetersiz ve değersiz hissediyor. Üstelik bu düşünceler çocuk ruhunu zedeledigi gibi, yetişkin olduğunda da karşısındakine bu şekilde davranmasına sebep oluyor.

Görüldüğü üzere bir kısır döngüden öte gitmeyen bu tavır, aslında duygusal anlamda çok şey götürüyor çocuktan. Bunun yerine 'ben dili' kullanmak yerinde olacaktır. 'Bu davranış beni üzüyor', 'o davranıştan dolayı bardaklar kırıldı', 'çığlık atma davranışı rahatsız edicidir' gibi. İlk bakışta yapmacık gibi görünen bu tavır, emin olun kısa sürede dilimize yerleşecek ve terkedemeyeceğiniz bir hal alacak.

Çocugumuzu severken kisiliğini ve varlığını, eleştirirken de davranışlarını söz konusu yaparsak, iletisim sorunları -neredeyse-yaşamayız.