Lohusalık Depresyonuyla Başa Çıkmak!

İlk yazımda sizlerle hamilelikte beslenme sürecimden ve öğünlerimden bahsetmiştim. Şimdi ise lohusalık depresyonu diye sık sık okuduğum, ama başıma gelince anladığım bir süreç vardı.

Benim lohusalık depresyonum doğum gerçekleşir gerçekleşmez başladı diyebilirim. Spinal sezaryen ile doğum yapmıştım. Doğumdan yarım saat sonrasında odamıza geçmiştik. Bu muhteşem ve eşsiz heyecanı bizlerle paylaşmak için, herkes yanımızdaydı o gün. Elif Ece benden önce gelmişti tabiki odaya... Babaannesi, anneannesi, dedeleri, teyzeleri hepsi şaşkınlıkla tombiş yanaklarını izliyor, usulca uzaktan seviyorlar ve mutluluk gözyaşları döküyorlardı.

Tabi birde bana sorun, bende ise durumlar tam tersiydi. Doğumdan çıkar çıkmaz ciddi bir ağrı başlamıştı. Yatakları parçalıyordum resmen. Ebeler sağolsun iğne ve telkinlerle 1 saat içerisinde beni kendime getirmişlerdi fakat lohusalık depresyonuna girdiğimi o an anlamıştım. Oldukça gergin, bitkin ve yorgun hissediyordum kendimi. Çünkü sütüm yok denecek kadar azken, kızım da emmek için bir o kadar istekliydi.

Bir türlü doğru emme pozisyonu oluşturamıyorduk, çocuğun vücut kısmını koltuk altıma kafası mememde bir pozisyona sokmuşluğum bile var siz düşünün artık halimizi. Hastanede kaldığımız 1 günlük süreçte kızımın yüzüne, emzirdiğim zamanlar haricinde neredeyse hiç bakmamıştım. Çünkü anlatılması güç ve garip bir duygu sarmıştı içimi.

Tabi eşim çok şaşırmış bu duruma. Sonradan söylüyor bana bunları.

Hamileyken bu kadar keyifli olan, kızına bol bol yazılar yazan anne gitmiş, tanıyamadığı bir kadın gelmişti yerine. Sendroma girdiğimi anlasamda, kendime hakim olamıyordum. Duygularım tavan yapmış durumdaydı. Beni tanıyanlar bilirler. Kalabalık misafirler ağırlamayı, özenli sofralar hazırlamayı çok severim. Fakat ertesi gün eve geldiğimde gördüğüm kalabalık beni rahatsız etmişti. Anne olmam ve kızımla birbirimize alışmamız için yalnız kalmamız gerekiyor diye düşünüyordum.

Eve adım atar atmaz, anlamadığım bir nedenle Elif Ece'yle benim kıyafetlerimizin olduğu bavulu boşaltıyor, bir yandan da sessizce, içten içe ağlıyordum. Içim patlayacak gibiydi. Nasıl bakacağım bu küçük cana diyordum. 

Elif Ece'nin beşiğini yatak odamıza almıştım. İlk 6 ay bizimle aynı odada kalmasını istiyordum. Evdeki herkes onun da, benimde peşimde pervaneydi resmen. Ama benim yalnız kalmam gerekiyordu, istemsiz bir şekilde rahatsızdım bu durumdan.

2. günümüzü böyle geçirirken Elif Ece sadece emmek için uyanıyor ve sonrasında uykusuna devam ediyordu. Evdeki ilk gecemizde ise bizim lokum hanım bir kaka yapmıştı ki sormayın gitsin. İlk kez altını alacak ve üzerini değiştirecektim. Oldukça telaşlıydım. O an anladım ki bu can sadece bana muhtaç. 

Ben ne kadar sağlıklı ve güçlü olursam, onunla o kadar kolay atlatabilirdik bu süreci. Onun için farklı bir dünyaydı burası. Ve ben anne olarak onunla güvenli bağlanmayı yakalamak zorundaydım. O gece ilk kez Elif Ece'yi uyurken izlemiştim, parmaklarına dokunmuş, yüzünü okşamış böyle bir mucizenin kollarımda olduğuna şaşırmıştım.

Sabah uyandığımızda daha ferahtı içim, ve ben kendi kendime yapacağım telkinlerle daha iyi olacaktım, biliyordum. Bu geçici bir süreçti. Ne ben, ne de lokumum böyle kalmayacaktık elbette.

Tam anlamıyla 1 hafta kadar sürdü diyebilirim lohusalık sendromu.

Sonrasında böylesine yoğun belirtiler hiç hissetmedim üzerimde.

Diyeceğim şu ki değerli anneler;

Annelik bu denli muhteşem bir duyguyken, kesinlikle bu yaşanılanlar da doğal bir süreç. Lohusalık sendromu doğumdan itibaren 6 hafta kadar da sürebilir. Ancak tam olarak eski halimize dönmek, emzirmeyi bıraktığımız güne kadar sürebiliyor hanımlar. Bir lohusanın bu dönemi en kısa zamanda atlatabilmesi için, aile ve eş desteği çok önemli.

Ben kendi isteğim doğrultusunda kimseden destek istememiştim. Eşimle birlikte, kızımla başladığımız bu serüvenin zor olan ilk yarısını tamamlamak istiyordum. Öyle de oldu.

Eşim her daim yanımdaydı.

Siz siz olun kuzucuğunuzun göbeği düştükten sonra (onun da sizin de daha rahat olabilmeniz açısından söylüyorum) kendinizi bol bol dışarı atın, evde ya da dışarıda arkadaşlarınızla buluşun. Deneyimli annelerle sohbet edin. Bunlar sizin için kesinlikle yararlı olacaktır.

Bu süreci kolay atlattığınızda, emin olun keyifli günlere merhaba diyor olacaksınız.


kişi tarafından beğenildi      4054 kez okundu
  • Yorumlar(1)
  • Aydan Can

    04.06.2017 14:04

    kalemine sağlık. muhteşem tüm tecrübeşerini aktarmışsın <3

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share