Nasıl Bir Annesiniz?

Bundan bir yıl kadar önce çok bunaldığım ve suçluluk duygularımla baş etmeye çalıştığım sırada bilgisayarı açtım ve nasıl bir anne olduğumu yazmaya başladım. Önce, yaptığım iyi şeyleri listeledim.  En iyi -bana göre en iyi-  annelik davranışlarımı hiçbir detayı atlamadan yazdım.

Sonra; “Bununla birlikte çocuklarıma şöyle davranıyorum ve bu beni şu şekilde etkiliyor’ diyerek açıklamaya başladım. Yaptığım iyi şeyler kadar, bana göre kötü olan belki çoğu annenin yaptığı, pişmanlık duyduğu ama yapmaktan kendini alıkoyamadığı şeyleri yaptığımı, suçluluk duygusuyla kıvrandığım zamanları ve bu çıkmazları eşimle paylaştığım anları detaylı olarak yazdım.

Yazarken şunu da fark ettim; kendimde olmadığını düşündüğüm şeyi çocuğuma da verme noktasında sıkıntı yaşadığım sonucuna ulaştım. Beğenmediğim suçluluk duygularım altında örtmeye çalıştığım ya da bunun farkında olduğumu düşünsem de bastırdığım bir duygumu fark ettim. (Açıklama: niçin böyle davrandığımı bildiğimi sanıyor-muş-um) Bu benim için uyanış oldu. Bildiğimi sandığım ancak gerçek anlamda bu duygumun bana ne yaptığını, çocuklarıma davranış şeklim konusunda nasıl etkilediğini fark edememişim.

O yazıyı yazdığımdan bu yana çocuklara karşı davranışım da değişti. Çıkardığım sonuç da bana kalsın :)

‘Hatalar insanlar içindir hata yapılır düzeltilir, çaresi olmayan hiçbir şey yoktur, hata yaptığımızda da ailemize söylemeli ve onlardan destek almalıyız’ şeklindeki mesajları sürekli versemde bunu içselleştirmeleri noktasında eksiklerim olduğunu fark ettim.

Bu da küçük hatalara büyük tepkiler vermekti. Söylenenlerle yapılanlar örtüşmüyordu.

Bir bardak suyu dökmekle bir bardak çayı dökmeye aynı tepkiyi vermiyordum. Çünkü su leke yapmaz üstüne bir havlu koyup kurumasını beklersin ama çay dökülürse koltukta leke kalır hemen silmek zorundasın ve belki yine leke kalırdı. Aynı hataya aynı tepkiyi vermediğim için tutarsızdım ama çocuk bu tutarsızlığımın sebebinin hatanın sonucuyla ilgili olduğunu bilmiyordu tabii. Açıklamasını sakince yapabilirsem belki anlayabilirdi.

Keyfim iyiyken bir şey demediğim bir duruma; misafir geleceği zaman -yapılan bir hata karşısında- aynı duruma büyük tepkiler verebiliyordum. Al sana bir tutarsızlık daha!

Nasıl bir anneyim sorusunun ilk cevabı tutarsızlık mı oldu yani? Sorgulayınca daha neler çıktı bilseniz :)

Çoğu insan gibi engellendiğim zaman öfkelenirim. Bir işi yetiştirmeye çalışırken de engellendiğim zaman öfkem işe verdiğim anlamla doğru orantılı olarak artabilir. Beni oldukça rahatsız eden bu özelliğimi sorguladım. ‘Önceliğim hangisi?’ diye sordum. ‘Tabii ki çocuklarım’ cevabıyla bir sarsılıp kendime geliverdim.

Şimdi yaşları da büyüdüğü ve birçok duyguyu tanıyabildikleri için sebepleri ve bende oluşturduğu duyguyu da katarak aktarmaya çalışıyorum, onlarda beni anlıyorlar. Bu duygu anlatma işinin şöyle bir sıkıntısı oldu; kendi silahım bana karşı kullanılıyor. Şu anda bir beklentime karşı ‘Sen şunu yapınca ama ben böyle hissediyorum’ diyen iki ‘bıdırık’ var evde. Duygusunu dile getirdiği an istek, beklenti hepsi anlamsız oluyor ‘peki’ deyip çekiliyorum kenara. Bu güzel bir silah tabii -duygu silahı-  (şimdi yazarken aklıma geldi.) Duygu sömürüsü ile karıştırılmasın ama. Tam karşılığı öyle değil.

Canım her şeyi de kötü yapmıyorum, sonunda ‘evet’ deme ihtimalim olan bir şeye baştan ‘hayır’ demiyorum. Yani, evet dememin sakıncası olmayacak şeylere hayır demiyorum. Hayır dediysem de hayırdır, ısrarın anlamı yoktur. Bunu kavradılar. Verdiğim sözü mutlaka tutuyorum o anı kurtarmak için söz verip sonra tutmamak onları hayal kırıklığına uğratır ve bana güvenleri zedelenir diye şartlarda benim dışımda gerçekleşen bir gelişme olmazsa yerine getiriyorum. ‘Belki’ dediğim sözler de oluyor tabii ama orada açıklamam şu oluyor; ben yapmak istiyorum ama elimde olmayan sebeplerle durumlar değişirse başka bir zaman da yapabileceğimi belirtiyorum. İyi bir şey dedim de, fazla mı kuralcıyım diye düşünmeden edemedim şu an.

Aslında bu yazıya başlarken şöyle düşünmüştüm birkaç kısa soru ile annelik tutumlarınızı değerlendirip o tutumda olan annelerin özellikleri hakkında bilgi vermekti niyetim. Belki, siz bana yazarsınız ebeveyn tutumlarınızı çünkü arada psikolojik danışman annelerin de iç dökmeye ihtiyacı olabiliyor :)

Sevgilerimle,

Dilek Söylemez

İletişim: www.dileksoylemez.com

İnstagram: @dileginimgeleri


kişi tarafından beğenildi      2570 kez okundu
  • Yorumlar(0)

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share