Aramıza Hoşgeldin Meleğim!

Bazen hayat size öyle bir armağan verir ki her baktığınızda şükür sebebiniz olur.

Benim içinde işte tam böyle oldu. Öyle ki; hayatım değişti,renklerim değişti,bakışlarım değişti. Kısacası BENLİĞİM değişti. Ve ben ANNE oldum.

Seneryosu tamamlanmamış fimler gibi benim hikayemde Elif'in bize sürprizi ile hayat arşivimde yer alacaktı artık. Ben anne olacaktım kimliğime yeni bir ünvan daha eklenecekti ANNE...

Peki şimdi bu 9 ay nasıl geçecekti? Her şey yeniden düzenlenmeliydi ve bu değişim iş hayatına azıcık mola vermekle başlamalıydı. Her kadın gibi alacağım kilolar benimde korkulu rüyalarım olacaktı. Yeni kıyafetler alınmalıydı hem bebeğime hem kendime, acaba ben de reklamlara bile ağlayacak mıydım? Peki ya cinsiyeti???

Kısacası 9 ayımız hayallerle, değişimle ve merakla geçen bir yolculuk oldu bizim de.

Ve merakla beklenen 9 ay bir hastane odasında sonlandı. Odada en sevdiklerim, gözleri dolu dolu bakan annem ve yanımdan hiç  ayrılmayan süper kahramanım, bitanecik eşim...Annelik mesaim o gün başladı benim de, tarifsiz bir duygu diye nitelendirilen o duygu benim de gönül kapımı araladı. Neydi bu duygu neydi bu sıcaklık? Heleki o minik parmaklarla içime dokunan ruhumu okşayan dokunuşlar...

Nasıl büyüyecekti bu minik kız? Şimdi 17 aylık oldu bile. Her ayı farklı geçen kocaman tam 17 ay.

Kızım büyürken ben de büyümeye başladım sanki. Hayatın koşturmasına teslim olmuş saklamışım yarım kalan çocukluğumu. Şimdi her gün yeniden keşfediyoruz  dünyayı, yeniden kuruyorum çarşaftan çadırları, yeniden örüyorum bebeklerin saçlarını. Oyunlar oynamayalı uzun zaman olmuş özlemişim çocukluğumu.

Biraz da Elif gibi seyrediyorum artık dünyayı. Geçmiyorsa mavi boncuk ahşap labirentten çokta zorlamadan başka bir uğraş buluveriyorum kendime. Ne güzel bir duygu çocuk olmak diyorum. Özlemle bakıyorum o uyurken fotoğraflarına;  "ahh" diyorum "nasıl bir sevgisin sen?"

Anne olunca anlarsın derdi benim annem de her anne gibi..Şimdi daha iyi anlıyorum yemek yemediğimde harcadığı çabaları.

Artık yarının planını yapmak yerine doğaçlama yaşıyorum hayatı. Bazen tüm günümüz sarılıp mızmızlanarak geçiyor bazen de tüm işleri bırakıp bir çizgi film izleyerek. Her dakikamız aslında birbirimizi tanımakla geçiyor. Keşke diyorum zaman daha cömert davransa bizlere. Severken saçlarını kalıverse parmaklarım o incecik ipeksi tellerinde, tekrar tekrar öpüversem o küçücük ellerini.

Tüm yaşadıklarımın özeti oldu kızım.

Ruhuma yeniden can kazandırdı, hayatın ritmi değişti her daim. Sebepsiz gülüşlerimin nedeni oldu, baharım oldu mis kokulu....


kişi tarafından beğenildi      2743 kez okundu
  • Yorumlar(0)

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share