SABIRLA BEKLENEN YENİ HAYAT

Sabırla geçen 9 ayın sonuna.. Dört gözle beklenen o güne gelmiştik.

Heyecandan sabahladığımız bir güne başladık. Saatler yaklaştıkça bebeğimize kavuşmak için öyle özenle hazırlandık ki. Eşim benden önce uyanıp hazırlanmaya başlamıştı bile.. Duşuna almış, saçlarını fönlemiş, parfüm kokusuyla da ben uyanmıştım artık. O sabah evimizde başka bir heyecan, huzur vardı. Tabi bu 9 aylık yol boyunca çevremdeki insanların beni düşünmeden anlattıkları doğum hikayeleri ve bununla beraber bende oluşan bir korku da..

Minicik cana kavuşmak için çıktık yola. Hastane 5 dakika mesafe uzağımızda. Odamıza yerleştikten sonra indik doğumhaneye. Tırsarak tabi.

Yanımda olan eşim, ailelerimiz, dostlarımız, eczacım, doğum fotoğrafçım.. Hele ki beni rahatlatan, sonsuz güvendiğim doktorum yanımdayken korkmakta ne tamamen duygusala bağlayan ben :) 

Önlüğü giyip sedyeye yatana kadar sakindim taa ki ameliyathaneye girerken dışarıda beni bekleyen insanların ellerimden tutup babanın gözyaşlarını silene kadar. Doğuma hazırlanırken o masaya yattığımda 2-3 kişi vardı oksijenler, kablolar derken bir anda sayamadığım kadar çoğaldık.

Konuşmalar, flaş  sesleri, 1.2.3 alıyoruuuzz derken INGAAA sesiyle bastırdığım gözyaşlarım dökülüverdi. Kanlı canlı görmüştüm kordon bağlı halini.. Sarıp sarmalayıp yanağını yanağımla birleştirdi ebeler. Hangimize benziyor merakıyla,  buğulu gözlerimdeki bakışımla o an ne hissettiğimi hala hatırlamıyorum. Aldılar hemen yıkayıp tartmaya götürdüler oğlumu. Bir yandan beni temizliyorlar hissediyorum bir yandan da kadraja bakıp poz vermeye çalışıyorum:) Oğluşum benden önce gitmiş odaya ebeler öyle diyor. Hadi bizde gidelim artık diyede bastırıyorum ebeye. 

Çıkıyoruz odaya koridordan duyuluyor Ege'nin ağlaması, yavrum aç tabii. Verdiler kucağıma bir gözü kapalı bir gözü açık meme aranıyor emmek istiyor hemşirelerin yardımlarıyla emme pozisyonunu almıştık ve çok şükür sütüm karnını doyurmaya yetmişti. 19 ay boyunca..

Vee işte o an anladım ki minicik can bana muhtaç.. Benim kendime her zamankinden fazla bakmam gerekiyordu. Öyle de oldu.. 21 aylık oğlum bana sabırlı olmayı, sorumlukluklarımın farkına varmamı, güçlü bir kadın olmayı öğretti.

Artık anneydim..


kişi tarafından beğenildi      1941 kez okundu
  • Yorumlar(0)

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share