Bu Cümlelerden Kaçını Duydunuz?

Şöyle birkaç gün yatmak, kendimi dış dünyaya kapatmak istiyorum.

Saçmalama sen annesin, kalk duş yap kendine gel.

İyi değilim. Sanırım depresyondayım.

Saçmalama sen annesin, anneler depresyona girmez.

İşe girmek istiyorum, çalışmak istiyorum.

Saçmalama sen annesin, bırakma çocuğunu.

İşten ayrılmak, çocuğumla olmak istiyorum.

Saçmalama sen annesin, çocuğunun geleceği için kazanman lazım.

Eşimle mutlu değiliz. Ayrılmayı düşünüyoruz.

Saçmalama sen annesin, otur oturduğun yerde.

İki gün uzaklaşmak, deniz kenarında yatmak istiyorum.

Saçmalama sen annesin, çocuğunu kime bırakacaksın?

Karı koca baş başa tatile gidesimiz var.

Saçmalama sen annesin. Sen nereye, çocuk oraya.

Çok kilo aldım, şöyle sıkı bir diyet yapsam.

Saçmalama aç kalamazsın sen annesin, enerjiye ihtiyacın var.

Ben anneyim. İyi ki anneyim. Anne olmaktan dolayı çok mutluyum ve burada kelimelere dökmeme imkan yok duygularımı. Hele ki şimdi kızım büyüyor, arkadaş oluyoruz. Her şeyi beraber yapıyoruz. Hayatımın en doğru kararıydı anne olmak.

Bazen, gerek iş sıkıntıları gerekse de karı koca tartışmaları, başka ailevi meseleler yüzünden deve kuşu gibi kafamı toprağa sokasım, bir şey duymadan görmeden takılasım geliyor. O zaman başlıyor “saçmalama sen annesin” cümleleri.

Evet anneyim. Hani bazı zorluklarla daha önce karşılaşsam pes ederdim. Fakat anne olunca daha bir güç geliyor sanki insana. Dediğim gibi “insana”. Bilgisayar olmadığımız için şarj kablosunu takıp anında kendimize gelemiyoruz. Bu insan bazen tökezliyor, kendini sorguluyor, sürekli yanlış yaptığını düşünüyor. Bazı dönemlerde vicdan azabı hiç geçmiyor. Gece kocanla çıkıyorsun, vicdan azabı. Bir iş kötü gidiyor, “çocuğumun geleceği etkilenecek” vicdan azabı. Kocanla tartışıyorsun çocuğun yanında, yine vicdan azabı. Yoğunluktan oyun oynayamıyorsun, vicdan azabı. Beyninde dönüp dolaşan “nerede yanlış yapıyorum” hissi. İşte bazen tam da bunlar oluyor ve o sırada insan karşısındakinden başka cümleler bekliyor.

Mesela:

Haklısın. Bünyen yoruldu. Azıcık dinlensen.

Sen gayet iyi bir annesin, olur bunlar dönem dönem. Bilgisayar değilsin ki.

Ne zaman istersen ben yanındayım…

İş için yapabileceğim bir şey var mı? İhtiyacın olduğu zaman destek verebilirim. Sen ara yeter…

Bu kadar basit cümleler.

Karşımızdakini yargılamadan, “saçmalama sen düşemezsin, annesin” demeden. Çünkü o zaman ne oluyor biliyor musunuz? O sırada güçsüz, zayıf hissederken “kendime gelmeliyim” diyor, fakat yeteri kadar iyi düşünemediğiniz için hata üzerine hata yapıyoruz.

Dediğim gibi; anne olmak tarifsiz. Ancak bırakın biz anneler de arada bir kötü hissetme, bütün gün battaniye altında romantik komedi izleme, kocamıza küsme, işi gücü bırakma lüksüne sahip olalım. Hem biz böyle yapıp, kendi ilacımızı bulup kısa sürede toparlanınca çocuklarımız da daha mutlu olmayacak mı?

 


kişi tarafından beğenildi      10568 kez okundu
  • Yorumlar(1)
  • Yeliz Demirel

    05.06.2018 11:24

    Aglicaktim okurken bu kadar mi guzel anlatilir 😍

 

 

Facebook Twitter Google+ Pinterest Share
Facebook Twitter Google+ Pinterest Share