Kızım 9 yaşında. Son iki senedir bize “Beni anlamıyorsunuz” diyor.

Benim ergenliğim “kimse beni anlamıyor” diye ağlayarak geçti. Gümbür gümbür o günler geliyor, görüyorum.

Bir şey yapıyor muyum? Hayır. Çünkü ne yaparsam yapayım dönem dönem bunu tüm kalbiyle hissedeceğini biliyorum.

Geçen gün canım çok sıkkındı. Arkın’la tartışmıştık, sabah Irmak okula giderken gerilmiştik, sürekli telefon çalıyordu ve birileri bana “nasılsın” demeden bir şey istiyordu. Uyanalı kaç saat olmuştu, hâlâ yüzümü adam gibi yıkayamamış, üzerimi değiştirememiştim.

Telefon yine çalınca, kimin aradığına bakmadan “Aaaaa yeter ama” diye bağırdım. Kendimi banyoya kapattım (evde tekken niye kapattım bilmiyorum, ergenlikten kalma bir alışkanlık olsa gerek) ve aynanın karşısında “Kimse beni anlamıyor” diye ağlamaya başladım.

Ağladım, ağladım. Kimsenin beni anlamadığına da ikna oldum gayet. Hâlâ da öyle düşünüyorum. Bırakın interneti sosyal medyayı, en yakınındaki insan bazen derine inip “nasılsın” demiyor, gördüğü gibi olduğunu sanıyor.

Anlamıyorlar, anlamayacaklar…

Düşündüm de. Hiçbir zaman kimse bizi anlamayacak. Belki biz de kimseyi anlamayacağız. Anlamıyoruzdur. Belki şu an birisi “Şebnem beni anlamıyor” diye içten içe sitem ediyordur bana.

O yüzden kızım bana “beni anlamıyorsun anne” dediğinde aynen şunu söylüyorum:

 “Haklı olabilirsin. Anlamıyor görünüyor olabilirim hatta anlamayabilirim. Elimden geleni de yapacağım anlamak için, buna inan. Sen bana anlat. Duygularını anlatmazsan hiçbir zaman istediğin kadar net anlayamam seni.”

Diğer herkese de böyle söylemeye başladım.

Bana kimse söylemedi ama olsun, onlar sormadan ben anlatmaya başladım.

Anlamasını bekliyorsam, durumdan haberi olmalı.

Ah bir de…

Korkmamayı öğrendim. “Şunu yazarsam şöyle olur, bunu dersem böyle olur”dan vazgeçtim. Çünkü duyguları bastırmak gerçek bir kabus benim için. Bastırdıkça mutsuz oluyorum. Zaten birçok kişinin rol yaptığı şu hayatta kendime duygularımı bastırma haksızlığını yapamam. Yakıştıramam. Sonra çıkıyor arpacık geçmiyor hoop ameliyat. Ne bileyim sivilce çıkıyor, başım yara alıyor.

Bugüne kadar nasıl geldiysem öyle gidecek de şu anlamama meselesini siz de düşünün işte.

Sadece ergenler değil anlaşılmadığını düşünenler.

Biz de yapmıyor muyuz?

“Ama beni anlamıyorsun” cümlesini sık sık tekrarlamıyor muyuz?